Η βία κατά των γυναικών

Είμαι μια γυναίκα. Φυσιολογικό, σωστά; Μπορεί να είμαι η μάνα σου που σε φροντίζει για 18 χρόνια και έπειτα φεύγεις… Η αδερφή σου, που είναι εκεί για εσένα όταν την χρειάζεσαι… Η σύντροφός σου που κάνει τις μέρες σου καλύτερες και νιώθεις ευτυχία όταν είσαι μαζί της… Θα μπορούσα να είμαι και η συμμαθήτριά σου ή να ζω στην οικογένειά σου... Φαίνεται πως είμαι πολλά αλλά… ποτέ αρκετά!

Η Αντανάκλασή μας

Το παρακάτω ποίημα δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης από όλα τα παιδιά του τμήματος Α7.              

Η Αντανάκλασή μας

Το ριζικό μας είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στην καταιγίδα,

εκεί που ο εαυτός μας λυγάει για να χωρέσει σε μια αγκαλιά.

Είμαστε εκείνη η στιγμή που πάγωσε σε ένα φιλί παντοτινά

Κι ας είναι το αύριο ένα πεταμένο χαρτί στον ανέλπιδο δρόμο.

Δεν έχουμε τι να παινέσουμε στον καθρέφτη

Παρά μόνο τα λόγια μιας ψυχής που μένει ερωτευμένη ως τον αόριστο θάνατο.

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Αστυρακάκη Καλλιόπη